doluyum

Doluyum,
Bir o kadar da yağabilirim.
Nefesim tikaniyor
Konuşmuyorum kimselerle
Oyunbazım
Çakıl taşlarından oyuncağım.
Yaprak yeşili boyalarim.

Doluyum
Damarimda akan kan mürekkebim
Ve kalemim
Tutmaktan Kızıla boyanmış ellerim
Defterim al al olmuş
Beynimdeki mürekkep lekeleri
Damla damla iz olmuş
Defter yapraklarına.

Doluyum
Yagmaktan usanmadan
Ve kara kan almaktan durmadan
Bir o kadar da yazmaktan usanmadan
Sana doluyum. 

Suratına savurmadigim sözcükler
Sarılamamanın onulmaz acısı
Bir o kadar da
Temmuz sonunda yağan güz sağanağı

gittiğinden beri

Vakit ne çabuk geçti sensiz, 
Bana bir Hoşça kal bile demeden
Gittigin gecenin sabahında
Erkekligimden utanmis
Kadinligina ofkelenmistim.
Haziranin yaprak yaprak döküldüğü
Temmuzun ağustostan gün çaldığı bir sabahta 
Verdiğim sözlerden utandım. 
Tutamayacak oldugumdan değil
Tutunamayacakligimdan.
Daha cirakligini atlatamamisken yuregim,
Gün çaldığın ömrümden
Sevistigimiz gecelerin
Ve bir de
Kurduğumuz iki kişilik hayallerin
Kuramayacagimdan degil
Olamayacağından dert yanarım. 

Bazen zamanda seyahati düşünür, 
Yine olsa yatağına gül bırakır mıyım
Diye düşünürdüm
Uykusuz gecelerin sabahlarında.

Gece yürüyüşlerimiz
Tatlı telaslarimiz
Ve yanaklarimizdan düşen
Ufak kaygilarimiz
Ve birde aldırış etmediğimiz utanmalarimiz.

Kiraz ayı bitmiş
Ağustos gün almış temmuzdan
Ve sen yalan sevgili
Yalın sekilde verdiğim gönlümü
Dalli budakli ve bir o kadar da
Kaygılı sattin bana. 

Ya işte böyle,
Geçen zaman geçmiş
Seceresini tuttuğum ayrılıklar
Çentik çentik birikmiş
Ve sen 
Hoş sözler söylediğim
Nedensiz hayaller kurduğum
Düş ülkemden parsel parsel güzellikler vaadettigim
Sevgili diye koynuna girdiğim
Neden düştün gözümden? 


Vakit öylesine geçti gitti
İlkbahar sonunda
 Turnalar göçe koştu. 
Serin sular bulandı durdu.
Gönül bu ağlamaklı, 
Küs küs oldu hayata karşı
Hepsinin nedeni cok açıktı
Yeni sevmelere kapıları kapaliydi...

sonbahar

Mutlu olmaya ramah kalmisken
Gittigin mevsimin adı sonbahar. 
Iki dudaginin arasında ki sözcük; 
Bir o kadar çok yolum var.
Adını ciziktirdigim defterler
Satır satır Karalar bağlamış.  
Belki bir ağaç gölgesinde
Belkide anlam verdiğim gök mavisinde.
Galaksinin bütün yıldızları kadar uzak, 
Adın bir o kadar sonbahar. 
Renk renk yapraklarını
Turuncuya katmışsin
Bahar fidanı saçların asırlık çınar sanki.
Deminde bıraktığın anılar
Yaprak yaprak dökülüyor simdi.
Parçalanmış yüreğim asi bir oyunbaz şu sıralar. 

Birde geçtiğimiz yollar
Ve altında sabahladigimiz lambalar
Bana hep aynı şarkıyı fisildar
Adın artık sonbahar.