bir garip insanım ben
içim hep tuhaf
melankolinin hasını bilirim
hasırdan örülmüş duygularım
düşlerim bir anadolu
tuhaf kızlar gördüm hep
yürüdüm sokak lambalarının altında
yalnızdım ellerim ceplerimde
sigaram eksik olmazdı
yirmi ile yirmi üçümde
düğüm düğüm uçurumlarım vardı
ilmek ilmek atlardım üstünden
olur da bir gün düşersem
melankoliye bağlardım
ellerim çenemde durur
zaman zaman durup ağlardım
yüzüm gülerdi içim gülmezdi
ben bir garip insandım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder